Huis van Duif, gedicht Niets dat blijft

Niets dat blijft

  Ik ben niets. Ik ben de zee het zout de zandkorrel.   Sterrenstof.   Ik ben niets. Ik ben de zee het zout het zoute water uit je ogen.   Ik ben niets. Ik ben de lucht het zuchten het zuchtend ritme van je adem.   Ik ben niets: De zee. Het zout....

Opruimen

Het jaar is nog jong en ik ben al doodop. Ik heb me, zoals altijd, gestort in allerlei avonturen. Vaak zijn ze me ingegeven door anderen of door mijn ego. De betere wereld die door mij eigenhandig in elkaar zal worden gespijkerd of de mens die zichzelf eindelijk zal vinden door mijn invloed. De...

dolls, Huis van Duif

Iemand worden

  Langzaam begin ik mij te dagen. Lang heb ik me verscholen achter een lieve glimlach en mijn oprechte interesse in jou. Zelf was ik niemand. Aangenaam, maar niemand. Ondertussen schudde ik onder mijn vel. Ik was onrustig, ik voelde al jouw grillen. Ik woog ze rustig en bediende ze met zachte zorg en...

tekening bij verhaal De dochter, Huis van Duif

Leven en andere passies

  Ik had een leuk gesprek met iemand. Het ging over mijn mogelijkheden als trainer. Aardige vrouw met een goed oog voor mensen. Ze had al snel gezien dat droge grammaticalessen niet op mijn lijf waren geschreven. Ze schatte me in als een creatief en vroeg me waar ik nu eens graag een workshop...

Laten wij (ons) meer verliezen

Ik was ontroerd. Het moment precies weet ik niet meer. Haar prachtige sterrenkind zat op de WC en zij zat er op haar knieën naast.  Zij had haar aandacht en zorg volledig bij hem. Of het moment waarop ze knuffelde met haar dochter, een engel met pit. Zoals haar heel bewust de liefde gaf die...

Scroll to top