Moeder Maria en de verhalen van haar kinderen

Mijn moeder zei altijd, als ik een examen had: “Het komt wel goed, ik heb Maria een tientje beloofd.” Ik moest daar altijd om lachen, want haar rotsvaste geloof leek hier toch plaats te maken voor een gevalletje omkoping. Maar schijn bedriegt. Ze was wel degelijk gelovig. Ze ging in de meimaand regelmatig naar het kapelletje in de buurt van Roosendaal, nu ingeklemd tussen de bedrijven, en daar waar er iets gevierd of betreurd werd, klonk het Ave Maria of het haar zo geliefde “ Onze Lieve Vrouw van Brabant”, een lied dat ze in onze parochiekerk introduceerde en dat ze mee had genomen uit haar jeugd. Toen mijn vader en zij veertig jaar waren getrouwd, werd het op haar verzoek gezongen door het kerkkoor en het klonk vanzelfsprekend op haar begrafenis.

Wortels
De liefde voor Maria is mij als ‘katholiek meisje’, met de paplepel ingegoten. Voor zolang ik me herinner stonden er op verschillende plekken in het huis wel Mariabeelden waar al dan niet kaarsjes voor werden gebrand, soms met een stekkertje erin. Toch iets veiliger, toen ze iets ouder werd en slechter ging zien. Het was niet alleen mijn moeder, maar ook mijn tantes, die de liefde voor de Moeder hadden opgevat. Ze gingen op bedevaart naar Kevelaer en Lourdes, staken kaarsjes op voor het Mariaaltaar voor hun moeders, vaders, familieleden, zoals ik nu doe voor hen.
Vorig jaar overleed een vriend van me, dat ging vrij snel, binnen een week of drie was hij dood. Nu zou hij zich in zijn urn omdraaien als hij zou weten dat hij in een blog over Maria zou voorkomen, maar het heeft een reden dat ik hem noem. Want atheïstisch als hij was, ik heb het hem volgens mij nooit gevraagd, maar hij geloofde niet, dat weet ik zeker, wij deelden onze wortels in het zuiden. Hoewel hij in Nijmegen was geboren, had hij een nogal opmerkelijke liefde voor de stad Tilburg, waar hij gestudeerd had en zijn eerste ‘familie’ woonde. Zijn echte familie zag hij niet meer en hij had een gewoonte om zich te omringen met een vervangende familie. En deze kwam uit Tilburg, het waren zijn studiegenoten. Later werd ik ook een beetje zijn familie omdat wij collega’s waren op de Haagse Hogeschool. Toen hij was overleden, kreeg ik heimwee naar Brabant. Dat kwam niet alleen door zijn dood, maar ook mijn moeder was ruim een half jaar daarvoor overleden en door een bezoek aan Den Bosch.

De Zoete Moeder
Ik kreeg een idee na een bezoek aan Den Bosch. Ik heb altijd heel veel van die stad gehouden, had er tantes wonen en nicht en neef en ik moet altijd even naar De Zoete Moeder in de Sint Jan om een kaarsje op te steken. Dat deed ook mijn tante Nel altijd, ze woonde daar en ze ging iedere week op haar brommertje naar de Sint Jan, en was dus ook een toegewijd Marialiefhebber. En ineens kwamen al deze mensen samen rond Maria en mijn liefde voor mensen en hun verhalen. Ik zou mensen gaan vragen iets te vertellen over hun liefde voor Maria en de band met hun moeder. Omdat ik de liefde heb meegekregen en ook omdat ik onderzoek wil doen naar waar dat vandaan komt en hoe ze het vormgeven. Het geloof speelt niet altijd een grote rol, maar de oersymboliek van de moeder wel. En als ik mensen laat vertellen over de oermoeder en hun eigen moeder, kan een mooi portret ontstaan.
Mijn uiteindelijke doel is een Mariaboek en ik begin alvast op mijn blog onder de naam Mariaberichten. Tijdens het ondernemerstraject bij Cultuur en Ondernemen leerde ik Marieke Treffers kennen en ik vroeg haar de portretten te maken. Het is mei, dus laten we maar beginnen.

Scroll to top