Voor een onbekend soldaatje

Warzone is een tekening van beeldend kunstenaar/schrijver Huis van Duif

Hee soldaatje,

Ben je al wakker?
Of heb je niet geslapen?
Was je aan het spoken door het huis, op de vlucht voor het zwart?
Ben je naar de tuin gegaan? De trampoline op de tast gevonden? Gesprongen tot het licht werd?

Nog niks gegeten zeker? Of alleen de smaak van bloed geproefd toen je je krassen likte?

Ik zal het je niet moeilijk maken, niet over eten beginnen en ook niet over gewicht, of over je moeder en het zwartste zwart in haar ogen dat krast als een kraai op je ziel.
Je haat haar he? Je haat haar zo erg dat het op liefde begint te lijken. Haar draden zitten om jouw nek, je krijgt ze maar niet los, ze zijn van een kleverig soort stof, dat zelfs de zwartste weduwe niet kan spinnen. Ja, je haat haar, soldaatje, maar daar schiet je niet zoveel mee op. Dat houdt jou op je plek en haar ook. Ik zal nu ook maar niet over je kinderen beginnen. Dat is nu geen goed moment.

Heb je je littekens al eens geteld eigenlijk? Of heb je daar met je soldatendiscipline geen tijd voor? Moet je nog veel vandaag? Niet zitten, vooral niet zitten. Bezig blijven. En niet zomaar bezig blijven. Iets met nut en veel moeten. En schoonheid mag ook, maar liever niet. Dat heeft niet zoveel nut en lijkt te veel op leven. Dat doet zij, die koningin in jou, die probeert te redden wat er te redden valt. Zij maakt van al die krassen op je armen, die op je ziel, zij maakt van alle zwarte schimmen in de kelder, zij maakt van draden om je nek de mooiste beelden, omdat ze je wil verlossen en van dood leven wil maken. Maar met haar heb je niet zoveel op, he soldaatje? Springen op een trampoline houd je fit, doet je lichaam verdwijnen, wijst de monsters de nacht uit. Mooie beelden kunnen alleen maar kapot, daar koop je niks voor. Jij bent goed in haten, vechten en dingen kapot maken. En vooral jezelf kapotmaken. Dat is je specialiteit. Met een zeer grote precisie doe je dat. Komt geen mens doorheen.

Ze probeert het wel, de koningin, ze praat tegen je, maar jouw gehoor is aangetast door al die herrie van dat spervuur van je moeder en hoe ze naar je kijkt. Je moeder met de hele wereld en hoe ze naar je kijken, hoe vroeger naar je kijkt en je vader, je broers, de afwijzing, de vernedering, de blik van het onvermogen, de eenzaamheid, de wanhoop. Hoe ze kijken, hoe ze je dreigend aankijken, soldaatje. Hoe ze dichterbij komen en je toeschreeuwen en je uitlachen en minachten. Je ziet niet meer wie jij bent, wie zij zijn. Je ziet het verschil niet meer, zo dichtbij zijn ze. Jij bent gewapend tot je tanden, soldaatje, je zet je mond wijd open, ik zie je grote tanden, je purperen tong. Er komt een hoop geluid uit, maar woorden vorm je niet. Dat kun je niet. Geen taal is hier op haar plek. Alleen de koningin strooit nog wat met woorden als zacht, licht, dapper, stil. Maar daar win je de oorlog niet mee.

En hoe is het nu? Wordt er veel op je in gepraat? “Niet naar dat wijf luisteren, ze wauwelt maar wat met haar kutbeelden” “Jij moet zorgen dat je niet eet, zodat je zo snel mogelijk dood bent. Of in ieder geval uit het zicht. Verdwenen. ““Zeg niet van die stomme dingen” “Mensen haten je” “Je moeder wilde dat je nooit was geboren en je vader was bitter over jouw aanwezigheid. Dat moet je maar zien goed te maken. Dat lukt je nooit.” “Probeer maar niet te vluchten, wij hebben je wel door. Je ontkomt toch niet. Probeer het maar niet. Sukkel.”

En dat de hele dag, de hele nacht, het hele etmaal door. Je camouflagepak zit onder. Daar valt niks moois meer van te maken. Volg de stippellijnen met je mes, terug naar waar je begon. Weet je nog welke je eerste kras is? Je eerste echte oorlogswond? Hoe oud was je? Tien? Twaalf? Op wie nam je wraak? Wie wilde je tot zwijgen brengen? Wat moest voor altijd stil blijven? Volg het rode koord terug naar het begin van je zelfgekozen oorlog en neem een andere route. Deserteer. Dan begint de vrijheid, een ander monster dat bevochten moet worden. Je bent een soldaat. Jij kunt dat.

Warzone is een tekening van beeldend kunstenaar/schrijver Huis van Duif

Scroll to top